Roestvrijstaal

Roestvast staal ook inox of RVS genoemd, en in de volksmond beter bekend als roestvrij staal is een legering van hoofdzakelijk ijzer, chroom, nikkel en koolstof. Om van roestvast staal te kunnen spreken, is minimaal 10,5% chroom nodig en maximaal 1,2% koolstof.
Verder zijn ook de elementen molybdeen, titanium, mangaan, stikstof, silicium terug te vinden in veel soorten roestvast staal.

Het eerste roestvaste staal werd op 13 augustus 1913 gegoten door Harry Brearley in het laboratorium Brown-Firth, nadat hem in 1912 gevraagd was onderzoek te doen voor de wapenindustrie.

Roestvrijstaal of roestvaststaal  

De benaming "roestvrij" die in de volksmond voor roestvast staal gebruikt wordt, is onder metallurgen uit den boze. Roest"vrij" staal zal wel degelijk roesten. Deze oxidehuid is echter afsluitend, waardoor geen verdere roestvorming zal plaatsvinden. In omstandigheden die hardnekkig genoeg zijn, of bij beschadiging van de beschermende oxide-huid, kan de roestvorming plaatselijk extra snel plaatsvinden. Dit wordt o.a. veroorzaakt door chloriden of andere metalen die zich nestelen in het oppervlak. Dit is ook de reden, waarom bij het bewerken van RVS geen stalen gereedschappen gebruikt mogen worden. Praktischer is echter om na het verwerken, het RVS te behandelen waarbij alle mogelijke verontreinigingen worden verwijderd. Dit is het zogenaamde beitsen, waarbij langs chemische weg alle verontreinigingen worden opgelost en verwijderd.